.... බොඳ වීදෝ සඳවත ....
එදා බක් මී සෙවනේ
මුළු ලොවට ම හොරා සීතල සිසිල් සුළං රැළිත් සමඟ මමත් එක්කලා දොඩමළු වූ සඳේ ......
අහිමි වීමක කිසිඳු වේදනා බර අත්දැකීමක් නොලද ම සිත පිරිමැද
ඹබ කියා දුන්නා වූ ඒ සුන්දරත ම ලෝකය
අද ම සිතම රිදවා
ම හදේ පිපුණු
අහිංසක පවිත්රවත් වූ සමන් මල් කැකුළු පුබුදු වීමටත් පෙර ම
වේදනා සිතේ ඉතිරි කර
වළා යහනක නුඹ
යෙහෙන් සැතපෙන්නේ මන්ද සඳවත ......
නුඹ දොඩමළු වී හදේ ඉතිරි කළ
ඒ මතකන් වලට කුමක් කරම් ද මම ????
